لیگ هفدهم

به نام خداوند دلهای آبی

 

کم کم مرداد هم رسید

دیگر چیزی به آغاز لیگی که شاید برای ما حکم اعاده حیثیت دارد، نمانده؛

حس دو گانه‌ای دارم،

هم پر از امید و آرزو هستم؛ هم پر از دلشوره و تشویش!

دلشوره‌ای که همیشه بوده اما، امسال بسیار بیشتر از تمام سال‌های دیگر است.

یک ترس عحیب، یک دل نگرانی غریب... یک چیزی که نمی‌دانم، سایه انداخته روی امیدها و آرزوهایم...

دیشب، سوپرجام برگزار شد تا آنها که دوست ندارم قهرمان شوند!

سوپرجام که می‌دانید چیست؟!

جامی که سال‌های قهرمانی استقلال برگزار نمی‌شود!!! که شاید از این رهگذر اندکی اختلاف افتخارات و جام‌های ما و آنها کم شود...

اما

هیهات!

مگر می‌توان جام قهرمانی آسیا را با سوپرجام ایران قیاس کرد؟! 

دلم گرفت

دیشب برای غریبی خودمان دلم گرفت،

ای کاش می‌توانستم تمام گره‌ها را از کار تو می‌گشودم،

و تمام سدها را از مسیر تو برمی‌داشتم.

ای کاش می‌توانستم و تمام بدخواهان را ساکت می‌کردم!

اما

می‌توانم مثل کوه پشت تو بایستم و ایستاده‌ام!

می‌توانم تا ابد با تو بمانم و مانده‌ام!

می‌توانم همیشه دوستت داشته باشم و با تمام قلبم دوستت دارم...

می‌توانم هوای تو را داشته باشم و هوادارت هستم.

و تو

می‌توانی با تمام سختی‌هایی که هست، تمام روزهای مرا آبی کنی

پس دریغ نکن! 

 

/ 3 نظر / 50 بازدید
فائزه.س

سلام حدیث جان هنوزم مثل گذشته ها..مثل سالها قبل نوشته هات دلنشین و دوست داشتنی ان سالها پیش مثل تو که تو این وبلاگ حرفای دلتو میزنی منم یه دفتر داشتم که احساساتم به تیم دوست داشتنی مونو اونجا مینوشتم دفتری که خیلی از نوشته های قشنگ تو رو هم اونجا مینوشتم درسته که شاید گاهآ اختلاف نظراتی توی بعضی از جزئیات و به زعم من موارد خیلی بی اهمیت داشتیم اما با این وجود این نمیتونه اتحاد ما هوادارا و یکدل و یکرنگ بودن و آرزوی مشترکمون رو کتمان کنه... امیدوارم همچنان به نوشته هات ادامه بدی و چراغ این وبو روشن نگه داری و با آرزوی روزهای درخشان با علی منصور برای تیم محبوبمون [قلب][قلب]

آوای آبی

اگر بگویم دنیای مجازی همه چیزمان را دارد کم کم از ما می گیرد و یک دلخوشی های مجازی و فانتزی به ما می دهد یک خرده ای هم این عیب به خود ما هم برمی گردد اینکه با گسترده شدن و فراگیر شدن کانال های تلگرامی و شبکه های اجتماعی همچون اینستاگرام دیگه کسی کاری به وبلاگ و وبلاگ نویسی نداره..اما برای ما هوادارانی که هنوز که هنوز است دلمان را گره زده ایم به وبلاگ ها، حتی با کهنه شدن و قدیمی شدن برایمان خاطره هایی را بوجود می آورند که حتی با گذر زمان هیچ وقت دور ریختی نمی شوند. وبلاگ و وبلاگ نویسی هنوز که هنوز است برایمان دوست داشتنی است و دوست داشتنی خواهد ماند.

احمد

سلام خیلی خوبه هنوز هستی امروز به یاد روزهای خوب استقلال سری به وبلاگم زدم و لینکهای که اون روزها فعال بودن جالبه روزگار تیم که خوب نیست فضای مجازی هم به سمت اینستا و تلگرام رفته اما شما هنوزر ... موفق باشی و سربلند